ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

 Αυτό τον κόσμο τον ωραίο, δεν τον κάναμε εμείς, αυτός μας έκανε! Κι έφτιαξε τόσα και τόσα, αλλά τα πιο ωραία μας, τα ξέκανε! Τα πιο όμορφα, η ιδέα, η γυναίκα, ο έρωτας και τα παιδιά και τα πιο δύσκολα, η αδικία, η ατυχία, και τα γηρατειά… Ατυχία είναι τελικά, ή τύχη, άνθρωποι να υπάρχουν; Ατυχία σίγουρα, όσο θα άρχουνε αυτοί που άρχουν!.....

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Ένα εξαιρετικά βαθύ, μελαγχολικό αλλά και έντονα κοινωνικό ποίημα του Κώστα Δ. Χατζιδάκη. Μέσα σε λίγους μόνο στίχους, καταφέρνει να συμπυκνώσει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και τις αιώνιες αντιθέσεις της ζωής.

Το ποίημα κινείται σε τρεις βασικούς άξονες:

Η Φύση και ο Άνθρωπος: Ξεκινά με μια υπενθύμιση ταπεινότητας. Δεν δημιουργήσαμε εμείς τον κόσμο, είμαστε δημιούργημά του. Ωστόσο, αυτή η ίδια η φύση (ή η μοίρα) που μας χάρισε την ομορφιά, φέρνει και τη φθορά («τα πιο ωραία μας, τα ξέκανε»).

Οι Αντιθέσεις της Ζωής: Από τη μία πλευρά τοποθετούνται τα απόλυτα αγαθά —η ιδέα, η γυναίκα, ο έρωτας, τα παιδιά— και από την άλλη οι αναπόφευκτες δοκιμασίες —η αδικία, η ατυχία, τα γηρατειά...

Το Υπαρξιακό και Πολιτικό Ερώτημα: Το κλείσιμο είναι μια δυνατή ανατροπή. Η ύπαρξη του ανθρώπου θα μπορούσε να είναι ευλογία (τύχη), αλλά μετατρέπεται σε κατάρα (ατυχία) εξαιτίας της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Η λέξη «άρχουν» (κυβερνούν, εξουσιάζουν) στρέφει το βέλος της ευθύνης καθαρά στους έχοντες την εξουσία, οι οποίοι αμαυρώνουν την ομορφιά του κόσμου για τους υπόλοιπους.

Είναι ένας στίχος που ξεκινά ως φιλοσοφικός στοχασμός και καταλήγει σε μια έντονη κραυγή διαμαρτυρίας για την κοινωνική αδικία.

Λιγότερα