ΚΑΠΟΤΕ, Η ΠΟΤΕ;

Μικρέ μου Καραγκιόζη της σημερινής ζωής,  καημένε,
απ΄τα ποτά των  πειρασμών, κι από αυταπάτες μεθυσμένε,
δεν θα συνέλθεις κάποτε να δεις που πας και που σε πάνε,
πόσο κι εσύ τον εαυτό σου, αλλά και τόσα άλλα, σε ποδοπατάνε…
Πότε θα δεις, τον διπλανό σου να σ’ αγαπά και να τον αγαπήσεις,
και το τυφλό αρπαχτικό υπερεγώ, στην πάντα να αφήσεις;…
Όλα μας φταίνε πιά, όλοι μάς φταίνε, μα ας κοιτάξουμε κι εντός μας,
μήπως αλλάξουν όλα αν όλοι μαζί,  αλλάξουμε τον εαυτό μας…..
…Αλλά αυτό δεν είναι τόσο εύκολο να γίνει,
οπότε η ανθρωπότητα, ή  ίδια, ή και χειρότερη θα μείνει!
Κώστας Δημ. Χατζιδάκης-Ποίηση-Αντίσταση-πάντα